İran Leoparı, Leopar alt türlerinin en büyüklerinden biridir. İran, Kafkaslar ve Orta Asya'nın dağlık ve kurak bölgelerinde yaşar.
İran leoparı (Panthera pardus tulliana), aynı zamanda Kafkas leopar olarak da bilinir ve leopar alt türlerinin fiziksel olarak en irilerinden biridir. İran, Ermenistan, Azerbaycan, Gürcistan, Türkmenistan ve Türkiye'nin doğu bölgelerini içeren geniş bir coğrafi coğrafyada tarihi yayılış alanına sahiptir. Dağlık arazileri, sarp kayalıkları ve meşe ormanlarını tercih ederler. Bu zorlu coğrafya, onların güçlü pençelere, kalın kemik yapısına ve dayanıklı bir vücuda sahip olmasını gerektirmiştir.
Fiziksel görünüm olarak oldukça etkileyicidirler. Açık sarı renkli kürkleri üzerinde büyük ve belirgin rozet benekleri bulunur. Erkek İran leoparları 90 kiloya kadar çıkabilen devasa ağırlıklara ulaşabilir. Geniş kafa yapıları ve güçlü çene kasları, dağlık alanlardaki zorlu avları alt etmelerini sağlar. Beslenmelerinin temelini
yaban keçisi (Bezoar keçisi) ve yaban koyunu (moufflon) oluşturur. Ayrıca yabani domuzlar ve küçük
memeliler de diyetlerini tamamlar. Sarp dağ yamaçlarında ustalıkla avlanırlar ve kayalıklar arasında inanılmaz bir çeviklik sergilerler.
Sosyal ve davranışsal olarak geniş yaşam alanlarına ihtiyaç duyarlar. Bir erkek leopar yüzlerce kilometrekarelik bir alanı kendi bölgesi olarak işaretleyebilir ve bu bölgeyi korur. Düşük yoğunluklu insan faaliyetlerinin olduğu bölgelerde yaşayabilseler de, aşırı otlatma, av hayvanlarının azalması, kaçak avlanma ve mayınlar (sınır bölgelerinde) hayatlarını büyük ölçüde tehdit eder. Türkiye sınırları içinde de (özellikle Güneydoğu ve Doğu Anadolu'da) geçmişte düzenli olarak rapor edilmişler ve günümüzde hala nadiren de olsa geçiş yapabildikleri düşünülmektedir.
Üreme biyolojisi açısından, kış sonu veya ilkbahar başında çiftleşirler. Dişiler sarp kayalıklardaki ulaşılması zor mağaralarda 2 ila 4 yavru dünyaya getirirler. Yavrular zorlu dağ ikliminde hayatta kalabilmek için annelerinden uzun süre avlanma eğitimi alırlar. Genç leoparlar yaklaşık iki yaşına geldiklerinde kendi bölgelerini aramak üzere annelerinin yanından ayrılırlar.
Koruma durumu IUCN tarafından "Tehlike Altında" (Endangered) olarak sınıflandırılmıştır. İran ve komşu ülkelerde yürütülen koruma projeleri, milli parklar arasındaki ekolojik koridorların (koridor ekolojisi) oluşturulması ve av kaçakçılığıyla mücadele bu alt türün geleceği için hayati önem taşımaktadır. Kafkasya'daki yeniden
kazandırma projeleri (reintroduction) sayesinde bazı bölgelerde popülasyonlar yavaş yavaş toparlanma sinyalleri vermektedir.